Kalabalıkta yürümekten nefret ederim. Hatta, kalabalıkta düşünmekten.  Çok insanla yaşamak ağır gelir bana. Nefessiz kalırım. Herkesle aynı fikirdeyken şişme montla hırdavata girmiş gibi hissederim. Durduğum yeri sorgularım. İstemsizce kırıp dökme korkusuyla kendimi, bulduğum ilk tenhaya atarım.

Ne yapsam kargaşadan uzaklaşamam. Kafamda, yıllardır süregelen bir izdiham hâli. Zihnim lebalep dolu. Son bulmaya niyetsiz karambol. Beynimde öfke, kin, tahammülsüzlük. Kendimle baş başa kalsam dahi iki kişiyim en az. Diğeri duymadan sır bile saklayamıyorum içimde. Devamlı yaptığım işleri küçümsüyor birisi. Umarsızca umutsuzluk aşılıyor öteki. Kafam karışıyor. Herkesi ciddiye alıyorum. Tartışma dinmiyor. Başım ağrıyor.

Sürekli, kim olduğumu soruyorum tanımadıklarıma. Kuşkulanıyorum gördüklerimden. Güvenemiyorum kimseye. Korkularım beni ele veriyor. Saklanamıyorum. Gürültü çoğaldıkça sessizleşiyorum. Günbegün yaşlanıyorum. Artık, karar veremiyorum. Direnecek gücüm kalmadı. Azalıyorum. Çok yorgunum. Yalnızca, yalnız kalmak istiyorum.